به گزارش « سراج24 »، از مشکلات بزرگ جامعه علمی کشور ما درصد بالای آلودگی آگاهانه به طرحهای دیکته شده توسط دشمن به واسطه ترجمه بدون تحلیل و ترویج آن در میان نخبگان است. عدم زایش علم بومی در دانشگاهها و مراکز علمی اوضاع را تا قدری وخامت بخشیده که دستگاه سیاست خارجی کشور را به کپی برداری از طرحهای دشمن بدون توجه به احتمال بالای مهندسی معکوس جامعه ایرانی واداشته است.
یکی از تجربیات موفق فعلی وزارت خارجه آمریکا در ایران که با تمسک به پتانسیل برخی نفوذیهای ایرانی تربیت شده در خارج از کشور شکل گرفته، طرح مشهور ارتباطگیری با جامعه اطلاعاتی دشمن به نام دیپلماسی عمومی است. جالب اینجاست که هیلاری کلینتون در آخرین سال ریاست بر وزارت خارجه آمریکا جشن 50 سالگی این طرح در دولت خود را جشن گرفت اما در ایران به تازگی این طرح به نام «علم روز»(!) روابط بینالملل مشتاقانه توسط برخی اساتید دانشگاهی و سیاستمداران ترویج میشود. مسئله آنجا بغرنج میشود که به نام تاثیرگذاری بر جامعه آمریکا اهداف پروژه دیپلماسی عمومی دشمن یکی پس از دیگری به واسطه داخلیها اجرایی میشود! اما طرح حقیقی دیپلماسی عمومی از چه قرار است؟
**شبیخون فرهنگی/ ورژن 2
دیپلماسی عمومی در واقع نسخه به روز شده «شبیخون فرهنگی» است که ابزار موازنه نرم به شمار میرود. هدف از موازنه نرم نیز تاثیرگذاری بر جامعه حریف بدون توسل به قدرت سخت است. واسطه این تاثیرگذاری، ارتباط گیری هدفمند و هوشمندانه با جامعه حریف به منظور شناخت همهجانبه دشمن و شناسایی ابزارهای قدرت مردمی و سیاسی آن به وسیله دیپلماسی عمومی است. به این ترتیب میتوان به واسطه برقراری مبادلات پردامنه سیاسی- اقتصادی و تاثیر گذاری بر رسانههای عمومی و مراکز علمی و دانشگاهی دشمن از قدرت آن کاست. به طور مثال بررسی اقدامات ضد فرهنگی و غیر اقتصادی شرکتهای نفتی شل، توتال و بریتیش پترولیوم در دوره اصلاحات در جنوب کشور، مجلس شورای اسلامی را وادار به موضعگیری تند در قبال مسجد جامعی کرد. قطعا رد شلاق نطق کوبنده سعید ابوطالب در قالب سوال از وزیر ارشاد هنوز بر تن شل باقی است.
شورای علوم دفاعی آمریکا بعد از حوادث 11سپتامبر اعلام کرد: «اصول فعالیت کارآمد رسانهای، ذخیرهای حیاتی برای امنیت ملی به شمار میرود. این اصول قادرند فرصتهای سیاسی بسازند، از شدت خصومتها و کینهتوزیها (که میتواند منجر به جنگ شود) بکاهند، درگیریها را کنترل کنند و به آمریکا اجازه دهند با خطرات غیر متعارفی که منافع آن را تهدید میکند، تعامل داشته باشد». مهمترین مزیت قدرت نرم این است که به وسیله این روش آنچه مورد پسند و میل شما و دولت متبوع تان است از جانب حریف مشتاقانه بدون توسل به «زور» یا همان قدرت سخت طلب شود.
با یک مثال ساده سعی در تبیین تعاریف میکنیم.
هدف همه شبکههای جاسوسی آمریکا از جذاب کردن محیط شبکههای اجتماعی و ارائه خدمات رایگان ارتباطی مانند انواع نرمافزارهای تلفن همراه، «اخلاقی و مشروع» جلوه دادن شیوههای مدرن جاسوسی در نظر گروههای هدف است. در حالت عادی هر فرد آموزش ندیدهای هم، از اطلاعات شخصی خود بشدت حفاظت میکند به نحوی که وقتی یک فرد غیرآشنا به صورت اتفاقی با تلفن منزل ما تماس میگیرد حاضر نمیشویم خود را در محیط امن خانه به وی معرفی کنیم. این جزو نخستین آموزشهایی است که به کودکان در منزل داده میشود با این مضمون که در مقابل سوالات افراد غریبه «سکوت» کنند.
واضح است که مخاطرات اعزام جاسوس به جامعه رقیب بسیار زیاد است اما در مقابل باز کردن صفحه در شبکههای اجتماعی بر اثر تبلیغات شدید جهانی ابزاری برای موجه شناخته شدن در دنیای ارتباطات نیز تلقی میشود. باز میگردیم به تعریف... قدرت نرم توانایی تأثیرگذاری بر دیگران برای کسب نتایج مطلوب از طریق ایجاد جذابیت به جای اجبار یا تطمیع است یعنی آنچه ما میخواهیم عملی شود دیگران مشتاقانه به منصه ظهور برسانند.
دیپلماسی عمومی به عنوان ابزار موازنه نرم به صورت واضح مفهومی است غربی که تابحال مهندسی معکوس آن در جوامع مختلف غیرآمریکایی چندان موفق نبوده است هرچند مدعیان بسیاری در کشور خودمان دارد. نخستین مرحله دیپلماسی عمومی ارتباط گیری با مردم جامعه دشمن شامل سیاستمداران، اساتید، دانشجویان، صاحبان رسانه، معلمان و حتی دانشآموزان است. مسیرهای ایجاد ارتباط بعضا مبتنی بر راهکارهایی ساده مثل ارسال پیامهای تبریک مناسبتی هستند. در اغلب مواقع پیچیدگی روابط به اندازهای کم است که گمان خطر را در ذهن مخاطب از بین میبرد. به طور مثال هرگز یک استاد دانشگاه ایرانی از ارتباطگیری علمی ایمیلی یا حتی حضوری در یک کنفرانس چند ملیتی آموزشی با همتای خود در دانشگاه کلمبیا یا هاروارد احساس خطر نمیکند در حالی که لوازم فروپاشی بزرگترین کشور رقیب آمریکا- شوروی- با یک برنامهریزی 30ساله از همین نقطه ساده آغاز شد! شاید باور این موضوع سخت باشد اما هست.
این بهترین پوشش برای ارتباط گیری موثر و مداوم با نخبگان جامعه شوروی در شرایطی بود که میزان جلسات سیاستمداران دو کشور نزدیک به صفر بود!
هدف از این طرح شناخت افکار، اندیشه ها، علایق، آرمانها و فرهنگ مردمی است که علاقهمند به شکست آنها هستند. پس هر ارتباط گیری با دشمن یعنی باز شدن یک راه کوچک برای نفوذ و شناسایی انگیزهها، اهداف و ایدئولوژی رقیب... این گونه میشود که شورای روابط خارجی آمریکا با رئیسجمهور ما جلسه غیررسمی برگزار میکند و افراد ناآشنا با علم دیپلماسی چنین برداشت میکنند که فلانی در این جلسه همه 30 شرکتکننده را ضربه فنی کرد! هدف از برگزاری چنین جلساتی فارغ از اینکه رئیسجمهور رقیب در آن شرکت میکند یا دانشجویان ایرانی دانشگاه استنفورد گوش دادن به شماست! اولویت اول به شناسایی زوایای شخصیت یک جامعه متشکل از همه گروهها، احزاب، اقلیتها و اقوام اختصاص دارد! مرحله بعد طراحی نقشه برای سوءاستفاده از نقاط ضعف حریف است.
**هدف: فروپاشی از درون
داستان عملیاتی شدن طرح نفوذ فرهنگی در جامعه شوروی سابق در دوره جنگ سرد به واسطه طرح موفق دیپلماسی عمومی را در صفحات اغلب مراکز صلحی که هماکنون ساختارمند و شبکهای روی موضوع ایران تمرکز کردهاند، میتوانید بیابید... از رهپویان صلح گرفته تا پاگواش! اتفاقا خود این مراکز به این موضوع اذعان دارند که با تمسک به تجربه موفق فروپاشی شوروی هماکنون این طرح را در ایران اجرا میکنند! نکته اینجاست که اکثر قریب به اتفاق این مراکز غیردولتی به کمک بنیادهای فراماسونری آمریکایی ارتزاق میکنند حال آنکه سیاستمداران، اساتید دانشگاه، دانشجویان بورسیه و حتی دیپلماتهای ایرانی به راحتی به نام «دیپلماسی عمومی ایران در برابر آمریکا(!)» در همین مراکز رفت و آمد دائمی دارند... در واقع ما طرح ارتباطگیری آمریکاییها را مشتاقانه با پسوند ایرانی اجرایی میکنیم و از این موضوع خوشحال هم هستیم! بویژه اینکه از مهمترین اهداف این طرح تغییر مفهوم «خیانت» در نظر افراد است. به این اقشار آموزش داده میشود تا ارتباطگیری خود با عناصر امنیتی دشمن در مراحل بعدی را به نام تعامل برای حل مشکلات ملی هضم کنند. به این ترتیب نشست و برخاست دیپلماتهای ایرانی با روسای سابق موساد و اساتید امنیتی ترین مراکز اسرائیل نیز توجیهپذیر خواهد بود.
جالب اینجاست که برخی اساتید روابط بینالملل مشهورترین دانشگاههای کشور و متخصص در علم ارتباطات به عمد چنین موفقیتهای بزرگی را در عرصه سیاست ورزی عمومی شاخه دیپلماسی شهروندی آمریکا نادیده گرفته و مشتاقانه به استقبال گروههایی مانند «رهپویان صلح» و «کاسمی» در تهران شتافتهاند! بیسوادی برخی دولتمردان ایرانی مدعی در این حوزه نیز به شدت رنج آور است. از نمایندگان مومن و متقی مجلس گرفته تا برخی روسای جمهوری سابق در حمایت از چنین تشکلهایی که به نام صلح در خدمت دستگاه دیپلماسی آمریکا همچون تیمهای شناسایی اطلاعات عملیات به حساس ترین نهادهای فرهنگی و سیاستگذاری ایران سرک میکشیدند، کم نگذاشتهاند! نتیجه چنین وادادگیهایی که به نام فرصت دادن به «آمریکاییهای خوب» برای آشنایی با فرهنگ والای ایرانی صورت میگیرد(!) موقعیت تدریس جزئی ترین مسائل مهم در حوزه سیاست گذاری فرهنگی- سیاسی ایران را در دانشگاههای اسرائیل و آمریکا فراهم کرده است.
اینها همان کسانی هستند که آمریکاییهای مبتکر و مجری طرح مانند «هنری کیسینجر» از آنها با عبارت «شاخه زیتون ایرانی» یاد میکنند چرا که خدمات بینظیری به واسطه غفلت خود به مبدعین حقیقی طرح دیپلماسی عمومی آمریکا ارائه کردهاند. دیپلماسی عمومی تنها درباره کشورهایی در آمریکا الزام پیدا میکند که به جهت غنای فرهنگی و ایدئولوژیک به راحتی در مقابل قدرت سخت به زانو درنمیآیند. به همین دلیل است که بعد از جنگ تحمیلی عراق تاکنون هر ساله تیمهای متعدد به ظاهر دانشگاهی اما آموزش دیده در اتاقهای فکر دشمن، به شهرها و روستاهای ایران سفر کردهاند. هماکنون در دانشگاه هرتزلیا جزوات متعددی در ارتباط با جریانات فکری حاضر در حوزه علمیه قم تدریس میشود. از دل همین اطلاعات دقیق است که طرحهایی مانند «مکتب ایرانی» یا «اسلام رحمانی» سر برمیآورند یا بیت فلان مرجع مخلوع تبدیل به پایگاه فکری ترویج سکولاریسم در قم میشود! و این داستان همچنان ادامه دارد...!/منبع: وطن امروز
